Πως να οργανώσεις το γάμο σου με απλά βήματα

Φίλη μου ήδη διανύουμε την πρώτη εβδομάδα της Σαρακοστής κι αυτό σημαίνει ότι μένουν λιγότερο από δύο μήνες για να έρθει το Πάσχα. Και μετά το Πάσχα τι αρχίζει;;; Μα φυσικά η περίοδος των γάμων! Έτσι λοιπόν σκέφτηκα σήμερα να μοιραστώ μαζί σου μερικά tips και συμβουλές (ως έμπειρη πια) σχετικά με την οργάνωση ενός γάμου. Δηλώνω έμπειρη γιατί εκτός από το δικό μου γάμο έχω βοηθήσει στην οργάνωση των γάμων των δυο αδελφών του Μπάμπη, των τριών κουμπάρων μου και πολλών ακόμα φιλενάδων μου... Άρα νομίζω ότι δίκαια αυτοαποκαλούμαι "έμπειρη"! Μεταξύ μας το πιο τρελό μου όνειρο είναι να παρατήσω όλα τα υπόλοιπα επαγγελματικά μου σχέδια και να γίνω διοργανώτρια γάμων (κάτι σαν την Jennifer Lopez στην αντίστοιχη ταινία, χωρίς φυσικά το ίδιο happy end μιας και τον Μπαμπίνο μου δεν τον αλλάζω!). Είτε οργανώνεις γάμο στη Μύκονο είτε γάμο στο χωριό των γονιών σου καλό είναι να διαβάσεις τις παρακάτω συμβουλές μου μιας και ο στόχος σου είναι και εσύ να λάμπεις ως μια ευτυχισμένη νυφούλα και οι καλεσμένοι σας να περάσουν φανταστικά.

Γιατί τελικά δεν έτρεξα στο φετινό Μαραθώνιο της Αθήνας

Φίλη μου είχα καιρό να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σου και να ανεβάσω ανάρτηση "My dear diary..." οπότε αυτό είναι ένας συνδυασμός, εξάλλου τι είναι το ημερολόγιο;;; Σκέψεις... Μέσα από αυτό κείμενο θα μάθεις πως τα πέρασα τους τελευταίους δυο μήνες καθώς επίσης και κάποιες σκέψεις που με βασάνιζαν τον τελευταίο καιρό.

Μαμά κοίτα...

Φίλη μου το παρακάτω κείμενο προέκυψε μετά από ένα συμβάν που έλαβε χώρα σε ένα παιδότοπο και ήμουν παρούσα μαζί με το Βαγγελάκο. Ας τα πάρουμε από την αρχή...

Έχω αποδεχθεί πια το πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις ένα μικρό παιδί στη μεγάλη πόλη σε σχέση με τους χώρους που το παιδί μπορεί να παίξει και να εκφραστεί ελεύθερα. Οι παιδότοποι είναι το αναγκαίο κακό αλλά είναι και μια μικρογραφία της κοινωνίας κι ένα καλό βαρόμετρο να δεις συμπεριφορές και αντιδράσεις.

Δέκα λεπτά απόσταση...

Δέκα λεπτά απόσταση... Τόσο χρόνο έχω κάθε μεσημέρι για να μετατραπώ από μαμά και νοικοκυρά σε εργαζόμενη γυναίκα. Ξυπνάω νωρίς το πρωί πια για να προλάβω να κάνω όλες τις καθημερινές δουλειές του νοικοκυριού. Μετά ξυπνά ο πρίγκιπας της καρδιάς μου και περνάμε το πρωινό μαζί. Είτε θα κάνουμε δραστηριότητες είτε θα πάμε βόλτα στις κούνιες αλλά πάντα μαζί. Η μαμά και ο Βαγγελάκος... Και είμαι εκεί σωματικά και πνευματικά! Αυτό θα το ξέρετε όσοι προσπαθείτε να με βρείτε σε τηλέφωνο ή μηνύματα τις πρωινές ώρες γιατί πολύ απλά δε με βρίσκετε.

Νέα blogo-προ(σ)κληση: 5+1 πράγματα που αγαπώ στο πατρικό μου

Κορίτσια μου όμορφα επέστρεψα από τις διακοπές μας γεμάτη ιδέες να μοιραστώ μαζί σας. Σιγά - σιγά θα διαβάζετε εδώ μέσα όλα όσα έχω ετοιμάσει για εσάς! Σήμερα όμως θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω τη σεζόν με το συγκεκριμένο κείμενο που είναι η απάντηση στην blogο-προ(σ)κληση της αγαπημένης μου φίλης Εύης από το mama's 'n' papa's η οποία αφού μοιράστηκε μαζί μας τα 5+1 πράγματα που αγαπά στο πατρικό της, μας ζήτησε να γράψουμε κι εμείς τα δικά μας 5+1 πράγματα που λατρεύουμε στο πατρικό μας. Για μένα δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αποχαιρετήσω το καλοκαίρι από αυτή την ανάρτηση καθώς ο μεγαλύτερος όγκος των διακοπών μας έλαβε χώρα στο πατρικό μου και φέτος!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, ο Απρίλης & ο Μάης...

Φίλη μου σου χρωστάω δυο μήνες την αγαπημένη μου πια στήλη "Αγαπημένο μου ημερολόγιο...". Θα σου ομολογήσω κάτι...Το τελευταίο δίμηνο ήταν πολύ δύσκολο και απαιτητικό. Ο Βαγγελίνος αρρώστησε σύνολο 5 φορές και αυτό μας πήγε πίσω σε όλα. Επιπλέον οι υποχρεώσεις και τα μαθήματα έτρεχαν με αποτέλεσμα να αφήσω πίσω εμένα... Εμένα κι αυτά που εγώ αγαπώ. Οπότε δεν έγραφα ούτε εδώ στο blogοσπιτάκι μου... Κρατάμε όμως τα θετικά και πάμε να δούμε μέσα από τις φωτογραφίες που ανέβασα στο Instagram αυτό το δίμηνο τις ευχάριστες στιγμές αυτού του διμήνου όπως καταγράφηκαν μέσα από το κινητό μου κι ανέβηκαν στο αγαπημένο μου πλέον Instagram.

Photο Credits: Google

Ένα ταξίδι λίγο διαφορετικό.

Φίλη μου σήμερα σου γράφω στον ενικό. Έχω ανάγκη να μοιραστώ μαζί σου μια ιστορία αλλά και κάποιες σκέψεις μου. Η ώρα είναι 3:30 τα ξημερώματα και μόλις ξανακοίμησα στην αγκαλιά μου το Βαγγελίνο καθώς ξύπνησε από τη φασαρία του απορριμματοφόρου. Τον νανούριζα έχοντας βυθίσει το πρόσωπο μου στα μαλλάκια του και μύριζα αυτή τη μωρουδίλα που ακόμα αναδύει. Μέχρι να ηρεμήσει έλεγε σιγανά..."μαμά μου"..."μαμά μου"... Αυτή είμαι εγώ σήμερα, η μαμά του Βαγγελίνου!